| تبليغات | X |
چقدر ثانيه ها نامردند
گفته بودند كه بر مي گردند
پس از آن رفتنشان
بي جهت عقربه ها بر مي گردند
پس از آن ثانيه هاي بي رحم
چه بلايي به سرم آوردند
ز چه رو سبز بناميم دروغ
لحظه هايي كه يكايك زردند
لحظه ها ، همهمه هاي موهوم
بگذاريد ز پيشم بروند
لحظه ها فاصله هاي سردند
لحظه هايي كه يكايك دردند
کاش لحظه های من هیچ گاه بی تو بودن را تجربه نمیکرد ...
با تپش هاي قلب تنهايم نام تو را فرياد مي زنم ، تو که لحظه هايم
بيمار با تو بودن است
و خاطراتم خط خطی دستان توست
اما نيستي در برم تا که دواي درد بي درمان من باشي
امروز سه سال است از رفتن تو عزيزترينم مي گذرد يادت لحظه اي از من جدا نيست به انتظارت مي نشينم تا شايد قاصدك زندگي خبر ازتو برايم آورد
حكايت اين هجرت و هجران هميشه باقي است.......
به ياد مي آورم دستانت را كه مرهم دردهايم ، غروب غصه هايم و شادي لحظه هايم بود.
اينك به ياد نگاهت پر گشودم و قطرات اشك در ديدگانم نگاه داشتم و آه را در نفس دل حبس كردم تا به سويت آيم و در پايت فرو ريزم.
هنگام رسيدن به ميعادگاه جز تكه سنگ سياهي هيچ نديدم.
سيل اشك را فرا خواندم تا با خود جلوي اين سنگ سياه را بگيرد،اما نشد.
به قفس دل كوبيدم و آه را رها كردم تا مگر با سوز و صداقتش كراهت سنگ را در خود حل كند ، بازنشد به روي سنگ زانو زدم و رخ خويش را بر خفته گاهت سائيدم و جز يك زخم هيچ بر چهره ام نماند.
راهت كردم.
آن روز كه از اين دنياي فاني سفر كردي من در سينه ات گل سرخي گذاشتم تا به رسم بهار در
طبيعت برگردي، من هنوز منتظرم...
منتظرم تا با قلب روشنت برگردي و بداني محبت سرايي ندارد.بداني آنجا كه دل آدم آنجاست
،همان جا محبت هم هست...
خدايا! مرا درياب كه دل دريائي من بي تو مرداب است.
سلام براو كه چه بسيار گناهان را از پرونده ما مي زدايد وچه عيب ها كه بر ما مي پوشاند
سلام براو وشب قدري كه از هزار ماه بهتر است.
رمضان ماه نزول قران
رمضان توبه وعفو يزدان
رمضان ماه ز خلق بريدن
رمضان ماه به حق پيوستن
رمضان درد همه دوا شدن
رمضان از گناه برحذر بودن
رمضان ماه شهادت علي
يا رب لطفي كن تا توبه كنيم در مجال رمضان
تو را به خاطر خواهم آورد
مدتها پس از گذشتن این تابستان بی پایان
من تنها خواهم بود , آه خیلی تنها
و تنها با خاطرات تو زندگی خواهم کرد
تو را به خاطر خواهم آورد
صدای تو که همچون نسیم مطبوع تابستان است
و خنده شیرین تو پس از هر صبحدم
همیشه تو را به خاطر خواهم آورد
روزی برای همیشه به آغوش تو باز خواهم گشت
تا آن زمان
تو را همچنین به خاطر خواهم آورد
به او بگویید دوستش دارم ...
به او که تنش بوی گلهای سرخ را می دهد ...
به او که با جادوی کلامش زیبا ترین لغات را شناختم ...
به او که لحن صدایش دلپذیرترین آهنگ است ....
به او که نگاهش به گرمیه آفتاب و لبانش به سرخی شقایق ودلش به زلالیه باران است ...
به او که برایش می نویسم ...
مینویسم از باران ...
از شبنم ...
آن شب در سكوت غريبي ، خيالت را با اشك شستم و در امن ترين گوشه قلبم
نشاندم .
جز اشك در تنهايي بيدادگر،مونسي نداشتم.
اين اشك ها بودند كه مرهم زخم هايم شدند و تسلايم دادند
اشك هايم را دوست دارم.
اشك هايي كه ازدرد جدايي و دلتنگي مي بارند...
اشك هايم را هديه مي كنم به دردهاي خاموشم و تويي كه دلي بزرگ داشتي
تا ببارند بر كويرهاي تشنه ام
اشك هايم براي تو ، كه در شب هاي بي تپش سراغي از اين دل ديوانه بگيري.
