معصومانه....

يک روزه ديگه هم بدون تو گذشت

mosafere-sepeed — Thu, 10 Jul 2008 11:11:18 GMT

من اگر اشک به دادم نرسد مي شکنم

اگر از ياد تو يادي نکنم، مي شکنم

اگر از هجر تو آهي نکشم،

تک و تنها، مي شکنم

من همانم که همیشه خندان است!

در غم و شادی !

شنیده ام که می گویند:

آنکس که مي گريد

يک غم دارد

آنکس که ميخنـدد

هزار و يک غم

می خواهم بگریم که بگویند:

یک غم داشت!

آن هزارتای دیگری فقط مالِ من است

بی تو
نه بوی خاک نجاتم داد
نه شمارش ستاره ها تسکینم

از تو گفتن پايان نداره

mosafere-sepeed — Wed, 18 Jun 2008 21:01:18 GMT

تصویر تو تنها چیزی است که چشمانم باور میکند

دستانم را دراز میکنم تا صــورتت را لمس کنم

اما تصویر تو به یکباره حذف می شود و من به یاد می آورم

کنـــــــــــــارم نیستی

كنارم نيستی

چه زيباست هميشه در تنهايي تو را حس کردن

چه زيباست در خيال با تو زندگي کردن

عزيزم نام تو بر قلبم خالکوبي شده تا فراموشت نکنم .

نازنين من همچون نفس کشيدن تو را بخاطر مي سپارم.

يک روزه ديگه هم بدون تو گذشت

تولد الهه ارديبهشتي

mosafere-sepeed — Tue, 13 May 2008 04:32:18 GMT

تقديم به كسي كه فراموشش نخواهم كرد حتي در آن سوي باورهاي تاريك

دارم پا به پاي شمع تولدت قطره قطره آب مي شوم. منت سر تقويم هايمان گذاشتي، بهار را خجالت دادي، ارديبهشت را سرافراز كردي.

بضي ها با گذشته هايشان زندگي مي كنند و بعضي به آينده اي كه هرگز نمي رسند دلخوش مي كنند و من هر چه نگاه مي كنم گذشته ها زيباترند.

زندگي هميشه راه خودش رو ميره و كاري به نقشه هاي من و تو نداره و ما هم چاره جز اين نداريم كه قوي باشيم.

كسي مي بره كه دلش رو به غم نداده.

با اينكه نمي دونم چرا به يه زندگي ديگه عادتم ميدي اما من هنوز........

آن رويا ها مرد زيبا...

كاش بدوني نبودنت

تا ابد نديدنت

هرگز بهونه اي نميشه

براي از ياد بردنت

مي دونم

مي بينمت يه روز دوباره توي دنيائي كه آدمك نداره

هرگز باور نداشتيم

دنيا اين جور بمونه

ساده نيود كوچ تو از لحظه هام

mosafere-sepeed — Thu, 01 May 2008 15:11:18 GMT

دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه اي مي خواند

روياهايش را آسمان پر ستاره ناديده مي گيرد

و هر دانه برفي به اشكي نريخته مي ماند

سكوت سرشار از سخنان ناگفته است و شگفتي هاي بر زبان نيامده

در اين سكوت حقيقت ما نهفته است

حقيقت تو و من

از بخت ياري ماست شايد كه آنچه مي خواهيم يا بدست نمي آيد

يا از دست مي گريزد

بسياري وقت ها با هم از غم و شادي خويش سخن ساز مي كنيم

اما در همه چيزي راز نيست

گاه به سخن گفتن از زخم ها نيازي نيست

سكوت ملال ها از راز ما سخن تواند گفت

کجا برم که عطر تو نپیچه توی لحظه هام!

mosafere-sepeed — Sat, 12 Apr 2008 11:52:18 GMT

دلم گرفته از این روزگار دلتنگی

گرفته اند دلم را به کار دلتنگی

دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند

گرفت آيينه ام را غبار دلتنگی

شكست پشت من از داغ بی تو بودن ها

به روی شانه دل ماند بار دلتنگی

درون هاله ای از اشك مانده سر گردان

نگاه خسته من در مدار دلتنگی

از آن زمان که تو از پیش ما سفر کردی

نشسته ایم من و دل کنار دلتنگی

دگر پرنده احساس من نمی خواند

مگر سرود غم از شاخسار دلتنگی

كسي كه چراي زندگي را يافت

با چگونگي آن خواهد ساخت

صدا زدم كجايي! نيومد از تو صدايي...

mosafere-sepeed — Sun, 30 Mar 2008 08:42:18 GMT

ميرم از شهر تو با يه كوله بار از خاطره

دل من مونده پيشت گرچه باهام مسافره

ميگذره همراه جاده ياد تو از تو خيالم

توي راه دريغ از ابري كه بباره واسه حالم

راه مي يفتم بي هدف مقصد راه رو نمي دونم

كاش مي شد آروم بگيرم ولي افسوس نمي تونم

كو يه قاصدك تو جاده كه بشه همسفر من

من يه قصه ام كه جدايي شده فصل آخر من

دلم ازت گرفته

گل غصه ام شكفته

ولي حرفاي نازنينتم يادم نرفته

رفتي و آدمك ها رو جا گذاشتي

mosafere-sepeed — Tue, 18 Mar 2008 18:07:13 GMT

خوابيدي بدون لالايي وقصه

بگير آسوده بخواب بي درد و غصه

ديگه كابوس زمستون نمي بيني

توي خواب گل هاي حسرت نمي چيني

ديگه خورشيد چهرت رو نمي سوزونه

ديگه بيدار نمي شي با نگروني

يا با ترديد كه بري يا كه بموني

دلت رو بردي با خود به جاي ديگه

اونجا كه خدا برات لالايي ميگه

مي دونم مي بينمت يه روز دوباره

توي دنيايي كه آدمك نداره

عصر هجرت و عادت

mosafere-sepeed — Tue, 04 Mar 2008 07:31:18 GMT

زيباترين افق به چشمان من سلام

نامه اي را برايت مي نويسم كه در تنهائي ام براي تو نوشتم و براي خودم پاره كردم. به دل نگير بين نامه هايي كه پاره كردم اسم تو هميشه با چند كلام قبل و بعدش سالم و دست نخورده ماند.

يكي يه عكس قشنگ گذاشته كنارشو داره باهاش درد و دل مي كنه، گاهي عكسو نوازش مي كنه، گاهي مي ذارتش رو قلبش، گاهي ام رو چشاش، رو مژه هاي خيس و باروني خودش، يه وقتم براش شعر مي خونه، بي پرده واست بگم با عكسه زندگي مي كنه.

تو اولين كسي بودي كه به من فهماندي سفر چه واژه پر غصه و پر قصه اي ست.

گناه من اين وسط چه بود؟ كسي كه تا تو را داشت آرزوي داشتن هيچ چيز را نداشت. تو را چشم كردند براي اينكه همه چيز داشتي و مرا براي اينكه تو را داشتم.

اميدوارم به تو خوش بگذرد و بر من پر از تحمل و صبوري.

براي كسي كه حرف و سكوتش، دوري و ديدارش، ماندن و رفتنش يك شب باراني است، چه مي شود نواخت جز سكوت.

كسي كه نبودن تو حتي در تخيلش هم نمي گنجيد

زهرا

آنچه يافت مي نشود آنم آرزوست

mosafere-sepeed — Sun, 24 Feb 2008 07:10:18 GMT

هر ستاره شبي است

كه از تو دورم

آسمان

چه پر ستاره است

تو ماه را بيشتر از همه ما دوست مي داشتي

و حالا ماه هر شب

تو را به يادمان مي آورد

اما اين ماه با هيچ دستمالي

از پنجره ها پاك نمي شود

چند ساعت پس از تولد طلوع 5 اسفند

با خزانت نیز خواهم ساخت

mosafere-sepeed — Thu, 14 Feb 2008 12:53:18 GMT

حالا ديگه تو رو داشتن خياله

دل اسير آرزوهاي محاله

غبار پشت شيشه مي گه رفتي

ولي هنوز دلم باور نداره

حالا راه تو دوره

دل من چه صبوره

كاشكي بودي و مي ديدي

زندگيم چه سوت و كوره

آسمون از غم دوريت

حالا روز و شب مي باره

ديگه تو ذهن خيابون

منو تنها جا مي زاره

خاطره مثل يه پيچك

مي پيچه رو تن خستم

ديگه حرفي كه ندارم

دل به خلوت تو بستم